Keziah Veendorp, van voetballer naar kringloopwinkel eigenaar

De “nieuwe” Virgil is op zoek naar een tweede kans.

Hierbij een verhaal van VI PRO over de kringloopwinkel van oud FC Groningen en oud FC Emmen speler Keziah Veendorp.

In het dorpje Kropswolde, onder de rook van Groningen, ligt een loods vol met alle mogelijke spullen. Zoals een gourmetstel, oude kasten, rekbare kleding, een kattenmand en een leren massagestoel. Opgestapeld in stapels: verschillende glazen, een messenblok, theepotjes, waterkokers en een magnetron. De muur is gevuld met oude klokken, kunstwerken en een fiets.

Aan de zestig kilometer weg in het Groningse dorpje zijn nog twee bedden en drie stoelen te zien, die waarschijnlijk tot voor kort deel uitmaakten van het interieur van een oudere persoon. Achter het spandoek hangt een wit doek met daarop zwarte blokletters: GRATIS! Aan de rechterkant van de ingang van het gebouw staat een grote, witte bestelwagen met zijn achterkant richting de deur geparkeerd. Iemand is hier zojuist aan het werk geweest om nog meer spullen naar binnen te vervoeren.

Tussen de keyboards, serviessets, vazen en koffers bevindt zich Keziah Veendorp. ‘Welkom, dit is het dan’, zegt de man die in de jeugdopleiding van FC Groningen werd vergeleken met Virgil van Dijk. Hij is gekleed in een ruime, lichtgroene hoodie, heeft een grijze pakbroek en een lichtbruin petje. ‘Hey, ik denk dat er een vogeltje binnen zit’, knikt hij naar het hoge plafond van de oude textielboerderij. ‘Misschien is er ergens een nestje, dat zou ik ook leuk vinden.’

Veendorp was in de nationale jeugdselecties van Oranje regelmatig de aanvoerder want ook daar was zijn talent niet miskend. In die tijd werd hij zelfs vergeleken met talenten als Frenkie de Jong, Steven Bergwijn en Abdelhak Nouri. Er was serieuze interesse van o.a. Ajax, Napoli, AS Monaco, PSV, Internazionale en Paris Saint-Germain om hem binnen te halen maar dat hoefde voor hem allemaal niet zo. Veendorp streefde nooit echt naar het hoogste van het hoogste en bleef liever voetballen met zijn vrienden.

Uiteindelijk resulteerde het ook niet in een carrière in de absolute top. Zijn vader overleed onverwachts kort nadat hij zich bij het eerste elftal van FC Groningen had aangesloten, waardoor het voetbal hem tijdelijk kon worden gestolen. Hij was van plan om te stoppen, maar zijn toenmalige vriendin, die elf jaar later zijn vrouw is, spoorde hem toch om verder te gaan. Veendorp speelde jarenlang voetbal bij FC Emmen en had vervolgens avonturen in India en Vietnam. Afgelopen seizoen begon hij op amateurniveau bij Roda JC, waarna er geen interessante mogelijkheden meer waren.

De inmiddels transfervrije Veendorp zit op een bruine stoel en drinkt een glas Spa rood. Op zijn tafel staan een oude platenspeler, een vaas met bloemen, een rieten mandje en enkele glazen bordjes. Het is verbazingwekkend hoeveel objecten er in de ruimte te vinden zijn, maar zijn broer, die kunstenaar is, heeft er toch een overzichtelijk geheel van gemaakt. Veendorp was op een bepaald moment enkele maanden zonder club thuis, terwijl ze hun derde dochter verwachtten. ‘Tja, toen vroeg ik me af: Wat gaan we nu doen?’

Hij vertelt dat hij altijd al een Marktplaats liefhebber was en zijn huis staat dan ook vol met oude tweedehands spullen. ‘Echt alles’, lacht hij terwijl hij het spleetje tussen zijn tanden onthult. Zijn vrouw en hij krijgen regelmatig complimenten voor hun mooie inrichting en delen trots mee welke meubels gratis waren en welke spullen ze voor enkele tientjes hebben aangeschaft. ‘Zelfs de televisie was kosteloos. Die mensen ontvingen een betere baan en verwijderden hun oude televisie.

Zijn vrouw was het al gewoon dat Veendorp vaak een rondrit zou maken en vervolgens met verschillende verrassingen terug naar hun huis in Zuidbroek zou rijden. ‘Mijn vrouw heeft nog opgenomen dat ik die televisie ging uitproberen. Ik was uiteraard wat nerveus en dacht dat er iets niet in orde was, maar alles functioneerde uitstekend. Lachend: ‘Toen werd ik helemaal gek. Mooi, toch?’

Veendorp verzamelde ook vaak spullen om deze daarna weer te verkopen. ‘Bepaalde zaken zijn voor mensen een hindernis en voor mij een bron van winst’, verduidelijkt hij. ‘Veel mensen plaatsen bijvoorbeeld gratis een jacuzzi op het internet, omdat ze het te veel moeite vinden zoiets te verslepen.’ Veendorp komt vervolgens met een aanhangwagen bij de mensen op de stoep. ‘Ik heb al verschillende keren zoiets opgehaald en ze worden dan voor meer dan 1200 euro verkocht.’

Hij transformeerde samen met zijn vrouw zijn hobby op Marktplaats in een aantrekkelijke manier om extra geld te verdienen. Hij haalde ook vaak oude meubels van ergens op om ze daarna zelf te schuren, te lakken of een nieuwe uitstraling te geven. ‘Ik heb ook veel van die meubels zelf bekleed’, zegt hij. ‘Ik haal een oude stoel op en plaatste er een leuk Teddy-stofje op.’ Daarna nam hij een prachtige foto van hun interieur. ‘Mijn vrouw had een Instagram-account aangemaakt en daarna verkochten we dat opnieuw. Het verliep zo ontzettend snel; het was een grote onderneming. Daarom dachten we: "Hier moeten we iets mee."

De verslaving van Marktplaats liep daarna behoorlijk uit de klauwen en omdat er op een gegeven moment geen ruimte meer was om alle spullen te plaatsen vond zijn vrouw het beter om een grote ruimte huren en die hebben ze gevonden in een loods waarin vroeger een tapijtboerderij zat. Toen hij ook nog allerlei stellingkasten gratis kon ophalen en iemands busje kosteloos mocht gebruiken, zag hij dat als signaal dat het zo moest zijn.

Toen deze oude tapijtboerderij beschikbaar kwam, kozen Veendorp en zijn vrouw ervoor om er volop voor te gaan. Ze organiseerden verschillende inbrengdagen, waarop mensen uit de omgeving verschillende spullen bij hen kwamen inleveren. ‘Hier was een interview in de lokale krant, maar ik had het zelf helemaal niet meer doorgenomen’, lacht hij. ‘Tijdens het interview was mijn moeder ook aanwezig en had ze aangegeven dat de inbrengdagen zaterdag en zondag zouden plaatsvinden.’ Hij schiet in de lach: ‘Dat hadden ze in de krant gezet, maar dat was helemaal niet zo. Op zaterdag kwam ik hier toevallig langs en er stonden hier enorm veel mensen met verschillende spullen.
Die zondag zorgden ze ervoor dat ze vanaf de ochtend meteen aanwezig waren. Hij rijdt in ieder geval voortdurend in een straal van vijftig kilometer rond wanneer hij of zijn vrouw opnieuw iets prachtigs ziet om op te halen. ‘Alles wat ik zie, ligt binnen een straal van 75 kilometer, dus alleen voor een echte parel ga ik soms iets verder.’ Hij kijkt naar de hoek van de loods. ‘Hier heb ik...’ Oh nee, die is opnieuw verkocht. Ik heb hier echter een sauna staan. "Daar heb ik 65 kilometer voor gereden, maar die gaat dan voor 350 euro weg." Hij kijkt naar zijn telefoon: ‘Toevallig stuurt mijn vrouw nu een app met de boodschap: “Er zijn een eettafelset en diverse kasten bij een huis op te halen”.

Veendorp heeft deze ochtend een woning ontruimd, wat ook een gebruikelijke methode is om waardevolle spullen te verkrijgen. ‘Recentelijk is er een man overleden die een verzameling porselein bezat. 25 verpakkingen. "Daar zaten kopjes met een nieuwe prijs van 250 euro." Hij verzamelt vaak vooral kleine geschenken, maar een dag eerder dacht hij dat hij veel geluk had. ‘Daar ontdekte ik een Rolex’, begint hij met veel enthousiasme. ‘Op internet ontdekte ik dat zo'n object ongeveer twintigduizend euro waard is. Ik heb hem laten controleren en het bleek helaas niet waar te zijn.

Tussendoor arriveert de fotograaf, die last minute is opgetrommeld en daardoor zijn dochtertje heeft meegenomen. ‘Er is eveneens een speelhoekje’, aldus Veendorp. ‘Kijk daar maar even naar.’ Vervolgens wordt Veendorp vastgelegd op de foto, waarbij de fotograaf vooral zelf een geschikte positie moet vinden tussen alle objecten. Terwijl hij door zijn knieën zakt, raakt hij bijna met zijn achterwerk een glazen tafeltje omver. ‘Kapotmaken betekent betalen hoor?’, lacht Veendorp. ‘Dat gebeurt vaak, hè. Onlangs was er nog een man die ongeveer vijf vazen liet vallen.

Veendorp wandelt door zijn winkel. ‘Bekijk, deze dekenkist lijkt meer dan zeshonderd jaar oud te zijn. ‘Het komt uit Indonesië en is handmatig vervaardigd.’ Hij maakt regelmatig gebruik van Google Lens om te ontdekken welk product hij precies voor zich heeft. Hij wandelt langs een standbeeld van een babyhoofd. ‘Ik heb geen idee wat dat betekent, man.’ Hij draait het kleine kunstwerk om en kijkt naar de prijs. ‘Het is bijna onmogelijk om zeven euro te negeren.’ Binnen klinkt het geluid van zingende vogels. ‘Zijn er nou meerdere?’ Hij loopt langs een wijnkoeler, nog een keyboard en trekt ineens een koffer uit een schap. ‘Hier zit een reanimatiepop in’, zegt hij, terwijl hij het deksel opent. ‘Dit soort dingen krijg je ook, maar zoek online maar eens op wat die dingen kosten.’ Hij tovert de pop tevoorschijn en drukt op de plastic borstkas. ‘Zo moet dat, toch?’
Veendorp vervolgt met ‘Massagetafels, we krijgen echt van alles binnen. Soms ben ik te lief, hoor. Kom ik bij mensen en zeggen ze: “Je mag deze spullen gratis meenemen, maar dan is dit ding ook voor jou”.’

Hij wandelt langs verschillende kledingrekken en een houten pasruimte. ‘Overigens zelf vervaardigd.’ Hij verwacht niet veel andere voetballers in de klantenkringloopwinkel; enkel zijn goede vrienden Nick Bakker en Richairo Zivkovic zijn langsgekomen om een kijkje te nemen. ‘Het was altijd een beetje vreemd voor mij om in tweedehands kleding de kleedkamer binnen te komen.’ Teamgenoten vertelden hem vaak dat hij een leuke outfit droeg. ‘Het was altijd bijzonder mooi om te vermelden dat ik een trui of jas van enkele euro's droeg.’

Hij vroeg vaak ook nog even hoeveel een paar schoenen of een jas van hen had gekost. Een kledingstuk kostte vaak achthonderd euro. ‘Die kostbare rommel heb ik een grote hekel aan. In de voetbalwereld lijkt het op een wedstrijd: de één moet altijd wat duurder aanschaffen dan de ander. Lachend: ‘Ik zei altijd: Jullie besteden zoveel geld, maar halen er toch niets uit.’ Aan het begin van zijn loopbaan wist hij soms te fascineren. ‘Uiteindelijk ontdek je jezelf en besef je beter waar je in de wereld staan. Toch kan ik niet ontkennen dat ik in het verleden ook van die kostbare Balenciaga-schoenen heb aangeschaft. Onlangs heeft hij nog enkele souvenirs uit zijn jeugd in zijn winkel te koop aangeboden. ‘Weggedaan voor een prijs van 7,50 euro.’ Hij kijkt naar zichzelf tussen de kledingrekken. "Ik ben geen gewone voetballer; wellicht had ik anders dan ook nog ergens gespeeld." "Ik ben niet moeilijk, maar ik ben geen schaap dat voortdurend achteraan loopt."

In november was hij rond met DPMM FC, een club uit Brunei, die eigendom is van een welgestelde sultan. Op dat moment had hij net zijn derde dochter gekregen, wat de nachten in huize Veendorp wat onrustiger maakte. ‘Het ticket was al gereserveerd, maar op de dag van mijn vlucht kon ik het gewoon niet over mijn hart krijgen om te gaan.’ De zaakwaarnemer die de deal had georganiseerd, waardeerde dat niet. ‘Hij was werkelijk enorm boos en heeft me nog bedreigd; ik had zoiets nog nooit ervaren.’

Sinds zijn laatste buitenlandse avontuur naar Vietnam overweegt hij altijd twee keer voordat hij iets besluit. Begin 2025 sloot hij een contract met Hanoi FC, maar de club had de verwachting dat hij, net als Diego Maradona, iedereen zou kunnen passeren. Al snel bleek hij niet de juiste speler te zijn, waardoor de club hem kwijt wilde. In VI vertelde hij eerder al hoe hij alleen moest trainen en tot in de late uurtjes moest sprinten. Na maanden van pesterijen en conflicten met de clubpresident, ontving hij uiteindelijk een gedeelte van zijn geld en vertrok hij opgelucht naar Nederland.

Kort daarna pakt hij een doos met spullen die hij net aan een ontruiming heeft overgehouden. Hij kijkt naar een gouden klok. ‘Het zou wel eens massief goud kunnen zijn’, lacht hij. Vervolgens haalt hij enkele zilveren lepeltjes tevoorschijn en vervolgt hij zijn weg. ‘Weet je? Ik heb het voetbal echt enorm gemist. ‘In de kleedkamer zijn en begrijpen wat de dag je te wensen staat.’ Hij neemt momenteel deel aan de trainingen bij amateurvereniging VV Hoogeveen en hoopt dat hij tijdens de voorbereiding weer bij een professionele club kan spelen. Hij meldt dat hij een aanzienlijke klap heeft gekregen van zijn chaotische reis in Vietnam. ‘Daar ben ik het echte vuur wel een beetje kwijtgeraakt. Ben heel anders over mensen gaan denken en ben nog altijd veel meer achterdochtig dan ik hiervoor was. Gisteren vond ik die Rolex in dat huis en denk ik meteen: Misschien heeft iemand die daar neergelegd om me te testen.’

Deze middag klonk hij heel nonchalant over zijn situatie als voetballer maar later is hij wel serieus. Hij zegt ‘Ik kom van best ver. Ik heb het zwarte gat wel echt ervaren. Ik sportte ineens niet meer, kwam best wat aan en probeerde het allemaal een plekje te geven. Alleen, dat lukte ook niet echt, omdat ik er eigenlijk nog helemaal geen vrede mee had.’

Sinds de opening van de kringloopwinkel is ook Veendorp weer in de weer. Hij is voortdurend onderweg, leegt huizen en verzamelt overal spullen die hij denkt een nieuw leven verdienen. ‘Het kost me echt veel moeite’, zegt hij. ‘Mijn vrouw merkt ook af en toe op: “Je hebt hiervoor nooit echt gewerkt”. Dat realiseer ik me nu echt. Gisteren was ik om half negen bij de mensen op de stoep om een huis te verkopen, en uiteindelijk kwam ik pas om half één's nachts thuis.

Hij is dan niet de nieuwe Virgil van Dijk geworden, maar is zeker niet teleurgesteld hoe het allemaal is gelopen. ‘Bij mij is het glas altijd halfvol, ben niet iemand die in het verleden blijft hangen’, zegt hij. ‘Als dit het is, dan is dit het ook gewoon.’ Twee tellen later: ‘Ik voel me een bevoorrecht mens. Met het voetbal heb ik van mijn hobby mijn werk kunnen maken en nu doe ik dat eigenlijk voor de tweede keer.’

Toch hoopt Veendorp zichzelf nog ergens te kunnen laten zien, als voetballer. Wie weet krijgt ook hij – net als de spullen in zijn winkel – nog een tweede kans.